Διαρκής υποταγή με το «Νέο Σχολείο»

Των ΑΝΔΡΕΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΩΤΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΑΙΜΙΛΙΑΣ ΤΣΑΓΚΑΡΑΤΟΥ

ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το «Νέο Σχολείο» είναι το σχολείο της κρίσης

Τέθηκαν στη διαδικασία της «διαβούλευσης», οι προτάσεις για το «Νέο Σχολείο», ως το τρίτο κύμα προτάσεων της Διαμαντοπούλου, μετά τις αντίστοιχες για την αναμόρφωση της Δια Βίου Μάθησης και το Εθνικό Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων. Θα ακολουθήσει η κατάθεση τριών νομοθετικών πρωτοβουλιών. Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος μέσα στη συλλογική μάχη για την απόκρουση των οικονομικών μέτρων ―ή την ατομική μάχη του καθενός για επιβίωση― να υποβαθμιστεί η σοβαρότητα των εξαγγελιών ή να αντιμετωπιστούν με ιλαρή διάθεση οι κορώνες για το ψηφιακό σχολείο με τους διαδραστικούς πίνακες. Το ζήτημα φαίνεται να είναι πιο σοβαρό…

Το «Νέο Σχολείο» κουμπώνει πάνω στη «Νέα Αρχιτεκτονική της χώρας» που θα υλοποιηθεί με το σχέδιο Καλλικράτης. Ομολογημένος στόχος, η εναρμόνιση του εκπαιδευτικού συστήματος με τη νέα φιλοσοφία της επανίδρυσης του κράτους που το θέλει: πρώτον, να ξεφορτώνεται διαρκώς βαρίδια κοινωνικών παροχών, αντιπαραγωγικών λειτουργιών που διογκώνουν το έλλειμμα του προϋπολογισμού ―και τέτοιες είναι οι δαπάνες για την παιδεία. Δεύτερον, να εκχωρεί όλο και μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες σε μια μόνιμη προσπάθεια εξεύρεσης ιδίων πόρων ―σ’ αυτή τη λογική προχωρούν ραγδαία οι ΣΔΙΤ. Τρίτον, να μετατρέπεται σε κράτος στρατηγείο, με δομές πιο αυταρχικές και συγκεντρωτικές, με προφανή τα αποτελέσματα στους εργαζόμενους σε αυτόν τον τομέα ―ας μην ξεχνάμε ότι σε λίγο θα μιλάμε για τεράστιους δήμους πολύ μακριά από οποιοδήποτε ψήγμα κοινωνικού λαϊκού ελέγχου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements