Για την παρέμβαση της εκπαιδευτικής Αριστεράς σήμερα

Aν η Αριστερά δε σταθεί ως δασκάλα γεροντοκόρη ή πονόψυχη νοσοκόμα του πολιτικού συστήματος, θα αλλάξει μαζί με τους αγωνιζόμενους και μέσα από την κοινή της δράση θα φέρει στην επιφάνεια τον άλλο δρόμο, των κοινωνικών αναγκών και της δημοκρατίας των κάτω

Άρθρο-παρέμβαση μπροστά στο 15ο συνέδριο της ΟΛΜΕ. 

Βρισκόμαστε σε μια στιγμή πολιτικής κρίσης και εισβολής στο πολιτικό προσκήνιο ενός κόσμου κατάφορτου με ανησυχίες και ερωτήματα. Για μια αποτελεσματική αναμέτρηση με την «ιερή συμμαχία» κεφαλαίου – κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ και όλου του πολιτικού τους προσωπικού, για να ξαναγεννηθεί η ελπίδα μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, η Αριστερά δικαιούται και υποχρεούται να δώσει παρόν στη δημόσια συζήτηση, να προβάλλει άποψη και να πάρει θέση. Κι έχει δύο δρόμους για να το κάνει αυτό:

ή να βάλει τα ίδια ρούχα ανάποδα ώστε να μείνει ίδια αλλάζοντας τάχα, να δοκιμάσει νέους συνδυασμούς σχέσεων, συμμαχιών ανάμεσα στα κομμάτια της, εμφανίζοντας την ψευδαίσθηση της πλατύτητας, κερδίζοντας την αναπαραγωγή και την πολιτική της επιβίωση, με φαγωμάρα κάτω από το τραπέζι

ή να αποφασίσει να αλλάξει πραγματικά… Πριν από όλα να ενωθεί ξανά με τον σκοπό της, τη συγκρότηση δηλαδή του κοινωνικού και πολιτικού υποκειμένου των κάτω. Αυτών που δικαιούνται, μπορούν και έχουν συμφέρον από την ανατροπή του καπιταλιστικού κανιβαλισμού και την κοινωνική επανάσταση και μέσα από αυτή την κίνηση να βοηθήσει στην ανατροπή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, στην ανατροπή των ιδεολογικών, πολιτικών και πριν απ’ όλα κοινωνικών συσχετισμών. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements