Ο μακαρθισμός στο ελληνικό πανεπιστήμιο: Το σχέδιο αυταρχισμού και επανελλήνισης εν δράσει

ekpaidefsi

Στην πραγματικότητα βέβαια οι παρατάξεις που κυριαρχούν και συγκροτούν τα πελατειακά δίκτυα δεν είναι οι αριστερές, αλλά κυρίως η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ και κυρίως με το δυναμικό εκείνο των μελών ΔΕΠ που είναι αντίθετο υποτίθεται στο “πελατειακό πανεπιστήμιο”, π.χ. υπόθεση μεταπτυχιακών στο Πολιτικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης

Του Κώστα Παλούκη
Η πλειονότητα του ελληνικού πληθυσμού καθορίζει την συνείδησή της για το ελληνικό πανεπιστήμιο από τον κυρίαρχο λόγο κεντροαριστερών, κεντροδεξιών και ακροδεξιών νεοφιλελεύθερων δημοσιολόγων της πολιτικής και της δημοσιογραφίας. Οι διαφορές μεταξύ τους είναι ελάχιστες καθώς συγκλίνουν σε κάποιους κοινούς παρανομαστές ωστόσο είναι ουσιώδεις και σημαντικές.

Ο κεντροαριστερός και κεντροδεξιός λόγος: η κακή δημοκρατία των κομμάτων
Ας αναγνώσουμε όμως μερικά από τα λόγια και τις φράσεις που συχνά συναντούμε στον αστικό τύπο. Γράφει ένας υποτιθέμενος απολιτικ ανεξάρτητος φοιτητής στο protagon: “Στο σκάρτο μέρος του ελληνικού πανεπιστημίου, μεγάλο χώρο καταλαμβάνει και η διασύνδεση με πολιτικά κόμματα. Οι κομματικές παρατάξεις που δρουν και αντιδρούν μέσα στο πανεπιστήμιο, οι οποίες, παρεμπιπτόντως, στην πλειοψηφία τους προωθούν κατευθυνόμενες οπισθοδρομικές ιδέες, αμαυρώνουν το πανεπιστήμιο «πολιτευόμενες» με πολωτικές μεθόδους και τακτικές κομματικής προώθησης άλλων εποχών.” Η Καθημερινή το συγκεκριμενοποιεί: “Ο μεγάλος εχθρός της χώρας είναι ο λαϊκισμός, που άρχισε να “επιβάλλεται” από τη δεκαετία του ’80. Το ίδιο συνέβη και στα πανεπιστήμια με τον νόμο του 1982 που έφερε τον κομματισμό στα πανεπιστήμια”.

Στην πράξη τι σημαίνει ελληνικό πανεπιστήμιο παρουσιάζει το protagon μέσα από τα μάτια μιας πρωτοετούς: “Έτσι κι η Αλεξάνδρα, μόλις πέρασε την πόρτα της σχολής, έπαθε «πολιτισμικό» σοκ! Έτυχε να μεγαλώσει και σε σπίτι με πιάνο, γαλλικά και αισθητική… Έμεινε με το στόμα ανοιχτό, όταν αντίκρισε το μωσαϊκό από αφίσες, που κρέμονταν από την οροφή. Τρόμαξε, όταν έπεσαν πάνω της τρεις διαφορετικοί «πάλιουρες» των παρατάξεων για «βοήθεια», έπαθε ψυχρολουσία, όταν την υποδέχθηκε βαριεστημένα η υπάλληλος της γραμματείας. Έσφιξε το μπράτσο της μαμάς και αναφώνησε: «Αυτό είναι το πανεπιστήμιο, μαμά;»”. Και βέβαια δίνει το ίδιο την απάντηση στην μικρή Αλεξάνδρα: Αυτά, λοιπόν, είναι τα πανεπιστήμια, Αλεξάνδρα. Ιδρύματα που διοικούνται από ανεύθυνη κεντρική διοίκηση και λιπόψυχους προέδρους. Διαλυμένα τμήματα, βουτηγμένα στη βρωμιά, στην εγκληματική οικονομική διαχείριση και στην έλλειψη στοιχειώδους αξιοπρέπειας. Καθηγητές που ανέχονται να περιφέρονται σ΄ έναν χώρο που θυμίζει, στην καλύτερη, καλοκαιρινή συναυλία στο Woodstock ή γύφτικο παζάρι χαλιών. Φοιτητές που καπνίζουν ακόμα σε αίθουσες, μεταμφιεσμένοι σε «εξεγερμένους μαχητές».” Το εντυπωσιακό εδώ είναι πως στην πραγματικότητα στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς που υποτίθεται ότι λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα, η ΔΑΠ είναι εκείνη που πράγματι με τις τεράστιες αφίσες, το τεράστιο δυναμικό που προσφέρει διάφορες υπηρεσίες έως και πάρτυ είναι που δημιουργεί αυτό το ασφυκτικό κλίμα. Πρόκειται λοιπόν για σαφή διαστροφή της πραγματικότητας. Αλλά όχι μόνο το αποκρύβει αυτό το γεγονός, αλλά το επενδύει με ένα στερεοτυπικό φαντασιακό που έρχεται από το πουθενά. Γιατί τελικά η ΔΑΠ είναι η παράταξη αυτή που πρώτη υπερασπίζεται τη μεταρύθμιση. Θα φάνταζε λοιπόν αντιφατικό να συνδεθεί το κακό πανεπιστήμιο με τους καλούς ΔΑΠίτες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το 4ο Διεθνές Συνέδριο για την Κριτική Εκπαίδευση (Θεσ/νίκη, 23-26.6.2014)

10482904_1500100066872913_964733376853171600_n

Το 4ο Διεθνές Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 23-26 Ιούνη του 2014, αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση της ανάπτυξης ενός ισχυρού διεθνούς κινήματος κριτικής εκπαίδευσης.

ΚΕΙΜΕΝΑ: Γιώργος Γρόλλιος, Κώστας Σκορδούλης

Το 4ο Διεθνές Συνέδριο για την Κριτική Εκπαίδευση πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 23, 24, 25 και 26 Ιούνη του 2014. Στην προκήρυξή του, εννιά μήνες νωρίτερα, τονίζαμε ότι η διεθνής οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση του καπιταλισμού, καθώς και οι κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες και νεοσυντηρητικές πολιτικές, επαναπροσδιορίζουν το ρόλο της εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση γίνεται ολοένα και λιγότερο κοινωνικό δικαίωμα, μετατρέπεται σε εμπόρευμα προς πώληση και συρρικνώνονται τα δημοκρατικά και κριτικά χαρακτηριστικά της. Συνεπώς, η κατανόηση των αιτιών της κρίσης, των ειδικών μορφών που αυτή παίρνει σε διαφορετικές χώρες και οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους επηρεάζει την εκπαίδευση, αποτελούν σημαντικά ερωτήματα για εκείνους που δεν περιορίζουν τις οπτικές και τη δράση τους στον ορίζοντα των νεοφιλελεύθερων, νεοσυντηρητικών και τεχνοκρατικών δογμάτων. Επιπλέον, στην ίδια προκήρυξη, υπογραμμίζαμε ότι το κίνημα της κριτικής εκπαίδευσης πρέπει να επανεξετάσει τις θέσεις και τις πρακτικές του υπό το φως της κρίσης, καθώς και τους δρόμους που η κρίση ανοίγει για την αμφισβήτηση και την ανατροπή του καπιταλισμού.

Το 4ο Διεθνές Συνέδριο (τα τρία προηγούμενα είχαν πραγματοποιηθεί με επιτυχία στην Αθήνα και στην Άγκυρα) αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή στην κατεύθυνση της ανάπτυξης ενός ισχυρού διεθνούς κινήματος κριτικής εκπαίδευσης. Έγινε μια πλατφόρμα διαλόγου για μάχιμους εκπαιδευτικούς και ακαδημαϊκούς, ενός διαλόγου ο οποίος ήταν ελεύθερος, δημοκρατικός και παραγωγικός. Παρουσιάστηκαν περισσότερες από 200 εισηγήσεις που προέρχονταν από κοντινές χώρες όπως η Τουρκία, η Ιταλία, η Πολωνία, η Γερμανία, η Αγγλία και η Ρωσία, αλλά και από μακρινές όπως η Χιλή, η Βραζιλία, οι Η.Π.Α., η Νότια Αφρική, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία. Τα θέματα των εισηγήσεων κάλυψαν ένα πολύ μεγάλο εύρος. Η εκπαιδευτική πολιτική, τα κινήματα στην εκπαίδευση, οι εναλλακτικές διδακτικές πρακτικές στα σχολεία, η θεωρία της κριτικής εκπαίδευσης, η διαπολιτισμική και αντιρατσιστική παιδαγωγική, η φιλοσοφία της παιδείας, τα αναλυτικά προγράμματα, η μεθοδολογία της εκπαιδευτικής έρευνας, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση, οι γυναίκες και η εκπαίδευση, οι νέες τεχνολογίες της πληροφορίας και της επικοινωνίας στην εκπαίδευση, η σχέση των καλών τεχνών και του θεάτρου με την εκπαίδευση, ο ρόλος των εκπαιδευτικών περιοδικών στους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες στην εκπαίδευση έγιναν αντικείμενο προβληματισμού, αναζήτησης και συζήτησης.

ΟΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Του Γιώργου Γρόλλιου

Απέναντι στην κρίση και την καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη και νεοσυντηρητική αναδιάρθρωση, η κριτική εκπαίδευση επιχειρεί να συγκροτήσει ένα πλαίσιο τακτικής, δηλαδή ένα σύνολο θέσεων που αναφέρονται στο τι μπορούν να κάνουν οι εκπαιδευτικοί στην παρούσα συγκυρία. Η απελευθερωτική παιδαγωγική του Πάουλο Φρέιρε και πλευρές της κριτικής παιδαγωγικής, οι οποίες έχουν διαμορφωθεί με τη συμβολή εννοιών που προέρχονται από την παράδοση του Μαρξισμού, μπορούν να αξιοποιηθούν ως βάση για τη συγκρότηση αυτού του πλαισίου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου