Φυγή επιστημόνων: Κύματα μετανάστευσης δημιουργεί η λιτότητα

Σύμφωνα με την έρευνα του Παν. Μακεδονίας, 140.000 Έλληνες επιστήμονες εργάζονται στο εξωτερικό. Αυτό διαψεύδει όσους επικαλούνται την δήθεν ανεπάρκεια των δημόσιων ελληνικών πανεπιστημίων και την ανάγκη ίδρυσης ιδιωτικών ιδρυμάτων, για να ανέβει το επίπεδο.

Αρχοντούλα Βαρβάκη

Μεγάλο μέρος των νέων επιστημόνων της χώρας αναγκάζεται να μεταναστεύσει στο εξωτερικό για να βρει δουλειά, σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύθηκε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού “Ενημέρωση” του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ με θέμα τις πολιτικές απασχόλησης των νέων στην ΕΕ και την Ελλάδα. Σύμφωνα με την έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας που επικαλείται η Πέννυ Γεωργιάδου, η οποία υπογράφει το άρθρο, 140.000 Έλληνες επιστήμονες εργάζονται στο εξωτερικό. Αυτό διαψεύδει όσους προσπαθούν να μας πείσουν για την ανεπάρκεια των δημόσιων ελληνικών πανεπιστημίων και την ανάγκη ίδρυσης ιδιωτικών ιδρυμάτων, για να ανέβει το επίπεδο της τριτοβάθμιας παιδείας.

Οι κύριες χώρες προορισμοί των μεταναστών είναι η Βρετανία, οι ΗΠΑ και η Γερμανία, χώρες με ανάγκη νέων επιστημόνων τους οποίους προσπαθούν να προσελκύσουν. Η Γερμανία, για παράδειγμα, πριν από ένα χρόνο αναγνωρίζοντας την ανάγκη της για αύξηση του μορφωμένου εργατικού δυναμικού της, διευκόλυνε με σχετικό νόμο την αναγνώριση των ξένων τίτλων σπουδών. Φέτος οι οικονομολόγοι εκτιμούν ότι μέχρι το τέλος της δεκαετίας θα έχει χάσει ένα εκατομμύριο εξειδικευμένους εργαζόμενους και επιστήμονες και φαίνεται πως η αναπλήρωση αυτού του πληθυσμού θα από τους μετανάστες που συνεχώς αυξάνονται. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Η αξιολόγηση στην εκπαίδευση: μια έκδοση των Παρεμβάσεων ΔΕ

Διαβάστε και κατεβάστε την έκδοση των Παρεμβάσεων ΔΕ για την αξιολόγηση στην εκπαίδευση.

Για να ανοίξει η ουσιαστική συζήτηση, για να υπερασπιστούμε το δημόσιο δωρεάν σχολείο, τα μορφωτικά και τα εργασιακά δικαιώματα

Πηγή: Παρεμβάσεις ΔΕ

“Κυβερνητικοί επίτροποι” ορίζουν πρυτάνεις στα ΑΕΙ

Για να συντριβούν οι δυνατότητες αντίστασης και τη φίμωση της πανεπιστημιακής κοινότητας, αντί της αυτοδιοίκησης θεσμοθετήθηκε μια δομή διοίκησης αυταρχική και ανεξέλεγκτη που αντιστοιχεί σε ανώνυμη ιδιωτική επιχείρηση, ώστε να ανταποκρίνεται στο νέο ρόλο που προορίζουν για το δημόσιο πανεπιστήμιο τα επιτελεία του μεγάλου κεφαλαίου-ΟΟΣΑ-ΕΕ.

Λάζαρος Απέκης

Στις πρόσφατες πρυτανικές εκλογές, που έγιναν πρώτη φορά σύμφωνα με το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, τα Συμβούλια Ιδρύματος λειτουργώντας σαν κυβερνητικοί επίτροποι, επέβαλαν στα πανεπιστήμια το είδος των πρυτάνεων που απαιτεί το «έργο» της οριστικής μετάλλαξης της ανώτατης εκπαίδευσης.

Έτσι, σε κύριο άρθρο της η Καθημερινή της 21/06/14 κήρυξε πανστρατιά: «Η κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι πλέον τραγική… Η μόνη ελπίδα είναι να συσπειρωθούν οι υγιείς δυνάμεις στα ακαδημαϊκά ιδρύματα και να εκλέξουν επιτέλους πρυτάνεις που θέλουν να δουλέψουν σκληρά».

Η εκλογή πρυτάνεων είναι η κατάληξη μιας επιχείρησης προκλητικής καταπάτησης των στοιχειωδών δικαιωμάτων του εκλέγειν και εκλέγεσθαι για τους διδάσκοντες (που τυπικά το διατηρούν), αλλά και του εκλέγειν για τις άλλες συνιστώσες του πανεπιστημίου, τους εργαζόμενους και τους φοιτητές, από τους οποίους έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα συμμετοχής στην εκλογή πρυτανικών αρχών και διοίκησης συνολικά. Με την επιχείρηση αυτή ολοκληρώνεται η ακύρωση στην πράξη της αυτοδιοίκησης, μιας σημαντικής δημοκρατικής κατάχτησης, αφού το σύνολο των μελών ενός πανεπιστημίου δεν μπορεί να λειτουργεί πλέον ως αυτοδιοικούμενη κοινότητα.

Αυτό αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την πλήρη άλωση του δημόσιου πανεπιστημίου από τις δυνάμεις της αγοράς, για την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίησή του. Αυτή τη «μεταρρύθμισή» αγωνίζονται με πάθος να επιβάλουν τα τελευταία χρόνια οι διάφοροι «εκσυγχρονιστές», με τη στήριξη και την καθοδήγηση των εγχώριων και διεθνών επιτελείων. Ξεκίνησε με την υπαγωγή του δημόσιου συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη διαδικασία της Μπολόνια, που επέβαλε η ΕΕ, και τώρα επιχειρείται η ολοκλήρωσή της στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής Είναι απαραίτητη μια μικρή αναδρομή για το σχέδιο αντιδημοκρατικής οπισθοδρόμησης στα πανεπιστήμια. Ο νόμος Διαμαντοπούλου -σαν επιτελικό σχέδιο για την «αλλαγή του DNA της ανώτατης εκπαίδευσης»- κατήργησε βασικό γονίδιό της, την αυτοδιοίκηση της πανεπιστημιακής κοινότητας η οποία έδινε στα μέλη της, με τη συμμετοχή τους στα συλλογικά όργανα διοίκησης, τη δυνατότητα να ασκούν εποπτεία και έλεγχο στις αποφάσεις που αφορούσαν τη λειτουργία του πανεπιστημίου. Αυτή η δυνατότητα αξιοποιήθηκε, ιδιαίτερα σε κρίσιμες στιγμές, από τις μαχόμενες δυνάμεις του πανεπιστημίου, διδάσκοντες εργαζόμενους, φοιτητές, επιτυγχάνοντας να αποτρέψουν σημαντικές αντιδραστικές ρυθμίσεις ή και να ορθώσουν αναχώματα στην εφαρμογή τους. Για να συντριβούν αυτές οι δυνατότητες αντίστασης για την πειθάρχηση και τη φίμωση της πανεπιστημιακής κοινότητας, αντί της αυτοδιοίκησης θεσμοθετήθηκε μια δομή διοίκησης αυταρχική και ανεξέλεγκτη που αντιστοιχεί σε ανώνυμη ιδιωτική επιχείρηση, ώστε να ανταποκρίνεται στο νέο ρόλο που προορίζουν για το δημόσιο πανεπιστήμιο τα επιτελεία του μεγάλου κεφαλαίου-ΟΟΣΑ-ΕΕ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου