Ο Νεοφιλελευθερισμός ως Κοινωνική Νεκροφιλία:  Ο  Έριχ Φρομ και  η Πολιτική της Απελπισίας στην Ελλάδα

Το πιο σημαντικό είναι ότι όσο περισσότερες ανθρώπινες ιδιότητες αποδίδονται στις αγορές, τόσο πιο αληθινά στερούνται οι άνθρωποι την ίδια τους την ανθρώπινη ουσία.

 Της Παναγιώτας Γούναρη*

Περίληψη

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης για το λαό. Η παρούσα εργασία αξιοποιεί το έργο του Erich Fromm για να συζητήσει τη συνεχιζόμενη οικονομική, πολιτική και ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα χρησιμοποιώντας τις έννοιες «νεκροφιλία», «υπακοή/ ανυπακοή» και «ελπίδα». Ειδικότερα, το νεοφιλελεύθερο πείραμα που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα αναλύεται ως μια μορφή «κοινωνικής νεκροφιλίας», δηλαδή εφαρμογής πολιτικών οι οποίες προωθούν το θάνατο, είτε φυσικό είτε συμβολικό, όπως αυτός εκδηλώνεται με την ανάδυση νέων μορφών φασισμού και  την αποσύνθεση του σώματος. Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ελληνικός λαός έχει οριστεί ως «ανυπάκουος» που πρέπει να πειθαρχήσει. Ωστόσο, αυτή η εικόνα βασίζεται σε μια διαστρεβλωμένη έννοια της υπακοής και της ανυπακοής. Η ανυπακοή αναδιατυπώνεται με πολιτική αναφορά και συνδέεται με την έννοια της ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Η απάθεια του ελληνικού λαού και η αδράνεια συζητούνται ευρύτερα μέσω του δυϊσμού υπακοή/ανυπακοή. Η εργασία ολοκληρώνεται με μια πραγμάτευση της έννοιας της ελπίδας του Fromm ως πολιτικού σχεδίου με συγκεκριμένο περιεχόμενο, το οποίο μπορεί να προσφέρει ένα ρεαλιστικό πλαίσιο για το στοχασμό νέων κατευθύνσεων.

Ρίχνω μια ματιά μέσα από στιγμιότυπα στις ειδήσεις: ζοφερά πρόσωπα, απελπισμένα μάτια, άγριο βλέμμα, απογοήτευση και πάνω από όλα, φόβος. Η πόλη της Αθήνας μετατρέπεται σιγά-σιγά σε ένα κοιμητήριο για τους ζωντανούς. Η μεταμόρφωση της πόλης, ως φυσικού και συμβολικού χώρου, προκαλεί σοκ: από δημόσιος χώρος και τόπος κατοικίας, τώρα κατακερματίζεται σε εγκαταλελειμμένα μαγαζιά «προς ενοικίαση», σπασμένες προσόψεις και εγκατάλειψη, καλά κλειδωμένα παράθυρα διαμερισμάτων και μπαλκονόπορτες ασφαλισμένες με σιδερένια κάγκελα για «περισσότερη ασφάλεια», κρεβάτια από χαρτόνι και υπάρχοντα αστέγων: μια παλιά βρώμικη κουβέρτα, υπερμεγέθη πολυφορεμένα παπούτσια, πλαστικά λουλούδια, άδεια μπουκάλια νερού, μπαγιάτικο ψωμί. Διαφορετικά μέρη της πόλης απεικονίζουν με προφανή τρόπο έναν κοινωνικό ιστό σε αποσύνθεση, καθώς όλο και περισσότεροι Έλληνες εντάσσονται στις τάξεις εκείνων που ο Zygmunt Bauman (2004, σ.4) έχει αποκαλέσει «ανθρώπινα απόβλητα»: άνεργοι, φτωχοί εργαζόμενοι, μετανάστες, όλοι οι απόκληροι, θύματα της «οικονομικής προόδου», λεία των αχαλίνωτων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, «απώλειες», αληθινά θύματα αυτού που ο Έλληνας Πρωθυπουργός πρόσφατα αποκάλεσε μια «ιστορία επιτυχίας» (success story) στην πορεία για  τις  ιδιωτικοποιήσεις και την πώληση σε τιμή ευκαιρίας των ελληνικών εθνικών περιουσιακών στοιχείων και της εθνικής κυριαρχίας.
Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Θεσ/νίκη: Αντιπολεμικό συλλαλητήριο αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, Τρίτη 20/10, 6.30μμ, άγαλμα Βενιζέλου

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ, ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ / ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ

Αντιπολεμικό συλλαλητήριο την Τρίτη 20/10, στις 6.30 μ.μ., στο Άγαλμα Βενιζέλου

Το τεράστιο προσφυγικό κύμα των ανθρώπων από τη Μέση Ανατολή, ανθρώπων κυνηγημένων από τις σφαίρες του πολέμου, την πείνα, τη φτώχεια, την αδικία, την καταπίεση είναι ένα ιστορικό γεγονός που δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους και αδρανείς.

Δε φτάνουν τα δάκρυα για τη χαμένη ζωή του μικρού Αιλίν και χιλιάδων άλλων παιδιών.

Πρώτιστο χρέος μας να καταδείξουμε τον ένοχο: Ας το πούμε καθαρά λοιπόν. Για την ανάπτυξη και τα κέρδη, ολόκληρες περιοχές του πλανήτη ρίχνονται στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση. Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Οι ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και οικονομιών, φέρνουν συρράξεις, πολέμους, επιδρομές και βομβαρδισμούς στην Ασία, την Αφρική και αλλού. Αυτός είναι επίσης νόμος του καπιταλισμού.

Όλοι αυτοί οι κατατρεγμένοι της γης τρέχουν να σωθούν. Ελπίζουν να επιζήσουν σε άλλες, πιο αναπτυγμένες χώρες. Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πραγματοποιήθηκε η σύσκεψη σωματείων για την οργάνωσης κινητοποίησης για την συνεχιζόμενη τραγωδία στη Μεσόγειο και το δράμα των προσφύγων

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ,

ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ / ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ

Πραγματοποιήθηκε η σύσκεψη σωματείων για την οργάνωσης κινητοποίησης για την συνεχιζόμενη τραγωδία στη Μεσόγειο και το δράμα των προσφύγων.

Τη Δευτέρα 12/10 πραγματοποιήθηκε στην ΕΔΟΘ η σύσκεψη που οργανώθηκε με πρωτοβουλία των Γ΄ και Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης με θέμα την κινητοποίηση για τη συνεχιζόμενη τραγωδία στη Μεσόγειο και το δράμα των προσφύγων.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν ΕΛΜΕ, Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και άλλα σωματεία, μέλη ΔΣ σωματείων, καθώς και κοινωνικοί φορείς της πόλης.

Στη συζήτηση που έγινε αναλύθηκε διεξοδικά το θέμα και έγινε ενημέρωση για τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που αναπτύχθηκαν, ενώ κατατέθηκαν και μια σειρά από άλλες ιδέες όπως καμπάνια ενημέρωσης και δράσης ενάντια στο φράχτη του Έβρου κ.ά.

Μετά από αναλυτική συζήτηση αποφασίστηκε:

  • Να οργανωθεί συνέντευξη τύπου για τις πρωτοβουλίες που αποφασίστηκαν, τη Δευτέρα 19/10, στις 1.00 μ.μ στην ΕΔΟΘ.
  • Να υλοποιηθεί η απόφαση των σωματείων για συλλαλητήριο με χαρακτήρα αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό, αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, την Τρίτη 20/10, 6.30μμ στο άγαλμα Βενιζέλου. Γίνεται απεύθυνση σε κάθε σωματείο, σύλλογο, κοινωνικό φορέα να πάρει απόφαση συμμετοχής σε αυτή την κινητοποίηση.
  • Να εκδοθεί σχετική ανακοίνωση-κάλεσμα και αφίσα.
  • Να οργανωθεί κοινή επίσκεψη αλληλεγγύης την Κυριακή 25/10 στην Ειδομένη για στήριξη των προσφύγων με είδη πρώτης ανάγκης, τα οποία μαζεύουν τα σωματεία μας από τους εργαζόμενους. Η αναχώρηση θα γίνει στις 10.30 π.μ. σε ραντεβού που θα βάλλουν τα ίδια τα σωματεία και οι συλλογικότητες. Θα γίνει κάλεσμα συμμετοχής των συναδέλφων.
  • Να γίνει παράσταση στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί ώστε να κατατεθεί υπόμνημα με άμεσα μέτρα για μια ουσιαστική στήριξη των προσφύγων και την καταγγελία των πολιτικών επιλογών που οδήγησαν σε αυτή τη δραματική κατάσταση.
  • Για την επιτυχία των δραστηριοτήτων αποφασίστηκε να αξιοποιηθεί το αντιρατσιστικό Φεστιβάλ που γίνεται στις 16, 17 και 18 /10.
  • Να συνεχιστούν οι πρωτοβουλίες ώστε να συντονίσουμε την αλληλεγγύη μας και να συμβάλλουμε αποφασιστικά στην αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών των πληθυσμών, να συμβάλλουμε στην αντιρατσιστική-αντιφασιστική και αντιπολεμική πάλη των εργαζόμενων των σωματείων μας και του λαού μας.

Θεσ/νίκης: Το πρόγραμμα του 18ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης!

Ανακοινώθηκε το πρόγραμμα του 18ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης!

Οκτώβρης, Λιμάνι, Αποθήκη 8. Η διπλή αναβολή του φετινού φεστιβάλ δημιούργησε εξ ανάγκης νέα χρονικά, καιρικά και χωροθετικά δεδομένα στα οποία οφείλαμε να προσαρμοστούμε κάνοντας τις απαραίτητες τροποποιήσεις στο πρόγραμμά του. Μόνο στη μορφή του όμως, αφού στην τριήμερη γιορτή των κινημάτων θα συναντήσουμε όλα όσα συνιστούσαν την ουσία κάθε φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια, έστω και σε μικρότερες δόσεις.

Έτσι λοιπόν ο χώρος της Αποθήκης 8 θα φιλοξενήσει μια κεντρική συζήτηση-εκδήλωση και ένα παράλληλο εργαστήριο κάθε μέρα, που θα πλαισιώνονται πριν και μετά από τον παιδότοπο, θεατρικά δρώμενα, χορευτικές παραστάσεις, και, φυσικά, από τέσσερα μουσικά σχήματα που θα κλείνουν τη βραδιά. Παράλληλα, θα υπάρχουν εκθέσεις slideshow, εικαστικών έργων και φωτογραφίας από την Ομάδα Φωτογραφίας Στεκιού Μεταναστών και από μεμονωμένους καλλιτέχνες.

Παρασκευή 16/10

Το φεστιβάλ ξεκινά στις 18:00 με μια συζήτηση γύρω από το πώς θα οργανώσουμε τους αγώνες μας ώστε να σταματήσουμε τον πολυδιάστατο πόλεμο ενάντια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Τη συζήτηση θα ανοίξουν ο Ozan Mirkan Balpetek, εκ μέρους του Migrant Solidarity Center από την Τουρκία, καθώς και μέλη του Παλαιστινιακού Συνδέσμου Β. Ελλάδος, του Δικτύου “Σπάρτακος”, της Ομάδας Νομικών για την Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών και της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης. Την ίδια ώρα στον παιδότοπο ο κουκλοθίασος Redicolo θα παρουσιάσει τον “Ρομπέν των Δασών”, ενώ λίγο αργότερα, στις 19:00, θα ξεκινήσει μια συνέλευση για την οργάνωση δράσεων ενάντια στο εθνολαϊκιστικό πανηγύρι των παρελάσεων. Στις 21:45 στη σκηνή θα δούμε παράσταση break dance από ομάδα χορού της πόλης και η βραδιά θα συνεχιστεί δυνατά με μουσική του δρόμου από τους Ζητιάνους, με τους Banksters να ροκενρολάρουν απεγνωσμένα, το Ντίνο Σαδίκη να μας ταξιδεύει από το ροκ στο ρεμπέτικο και πάλι πίσω, και, τέλος, τους Baildsa να βάζουν βαλκανικές ηλεκτρικές φωτιές στη σκηνή!

Σάββατο 17/10

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παρεμβάσεις Δημοσίου Θεσ/νίκης: όλοι στη συγκέντρωση ενάντια σε πολυνομοσχέδιο και 3ο μνημόνιο (αφίσα)

 

Η Νέα Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης

Η σχέση της επιστημονικής με την καθημερινή γνώση, αν εξειδικευθεί στο πεδίο του παιδαγωγικού στοχασμού, δεν μπορεί να ιδωθεί ξεκομμένη από το φαινόμενο της σχολικής αποτυχίας/επιτυχίας, το οποίο με τη σειρά του συμβάλλει στον περαιτέρω διευθυντικό έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας

Του Δημήτρη Νικολούδη*

1. Το κοινωνικο-οικονομικό και επιστημονικό πλαίσιο

Η Νέα Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης αποτελεί μία τάση της Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης, ένα εγχείρημα της δεκαετίας του 1970 στην Αγγλία, στο οποίο ενεπλάκησαν παιδαγωγοί, κοινωνιολόγοι και δάσκαλοι για τον προσδιορισμό της κατασκευής, οργάνωσης, μεταβίβασης και αξιολόγησης της σχολικής γνώσης. Το εγχείρημα αυτό δεν αφορούσε την περιγραφή των εκπαιδευτικών περιεχομένων αλλά την κατανόηση του σκεπτικού που υπήρχε πίσω τους.

Μετά τη δοκιμασία του Β¢ Παγκοσμίου Πολέμου, η αναδόμηση των κοινωνιών σχεδιάστηκε με έναν τρόπο ο οποίος θα απέτρεπε την επανεμφάνιση των προβλημάτων της δεκαετίας του 1930. Στην Ευρώπη, όπως μας πληροφορεί ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, επικράτησαν κρατικές μορφές που επικέντρωσαν τις πολιτικές τους στην πλήρη απασχόληση και την κοινωνική ευημερία. Κοινό στοιχείο αυτών των μορφών ήταν πως ο μηχανισμός ο οποίος θα κατοχύρωνε την εσωτερική ειρήνη και τον ταξικό συμβιβασμό ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο θα ήταν το εθνικό κράτος. Για να επιτευχθούν οι παραπάνω στόχοι θα έπρεπε η κρατική εξουσία να αποφύγει τις πολιτικές λιτότητας και να τεθούν κριτήρια συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας (Χάρβεϊ, 2005, 36). Η διευρυμένη έννοια του πολίτη αποσκοπούσε στην ανάπτυξη ενός καθολικού και αδιαφοροποίητου συστήματος κοινωνικής προστασίας και διεύρυνσης των δημόσιων αγαθών της εκπαίδευσης, της περίθαλψης και του εγγυημένου εισοδήματος, στο πλαίσιο του έτσι κι αλλιώς άνισου καταμερισμού πλούτου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η μεταπολεμική σοσιαλδημοκρατική συναίνεση επέτρεψε για κάποιο χρονικό διάστημα την ενσωμάτωση ευρέων κοινωνικών στρωμάτων στο κυρίαρχο σύστημα. Όμως, στο τέλος της δεκαετίας του 1960 άρχισαν να γίνονται ορατά τα πρώτα σημάδια της κρίσης συσσώρευσης κεφαλαίου. Η χρυσή περίοδος της καπιταλιστικής ανάπτυξης από το 1950 έως το 1969 αποδείχθηκε μία παρένθεση στην εξελικτική πορεία της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία ευνοήθηκε από συγκεκριμένους ιστορικούς συσχετισμούς (εσωτερικούς και διεθνείς). Ο στασιμοπληθωρισμός και η επιβράδυνση των ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης αποτέλεσαν όλη την επόμενη δεκαετία σοβαρούς ανασταλτικούς παράγοντες για τη δυναμική επανεμφάνιση συσσώρευσης κεφαλαίου (Foster & Magdoff, 2008). Οι παραδοσιακές κορπορατικές στρατηγικές του εμπεδωμένου φιλελευθερισμού αποδείχθηκαν, στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αναποτελεσματικές και ασύμβατες με τη νέα οικονομική συγκυρία. Η απάντηση ήταν «αναπόφευκτη»: ο καπιταλιστικός κόσμος προσχωρούσε στο στρατόπεδο του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού.  Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Στις 6 του Οκτώβρη, δικάζεται η “ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ”

Τέσσερα χρόνια το κράτος σέρνει στα δικαστήρια 10 αγωνιστές/τριες για το “αδίκημα” της ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΝΕΙ, ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ!

Το μαύρο μέτωπο της εξουσίας, όλο το προηγούμενο διάστημα προσπάθησε να αποτρέψει κάθε αντίδραση στην αντιλαϊκή πολιτική του, επιχείρησε να συκοφαντήσει, να βγάλει παράνομο και να τιμωρήσει κάθε λαϊκό αγώνα, από την “Παρέλαση του Λαού” μέχρι τον αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές και από τον ηρωικό αγώνα των απολυμένων καθαριστριών, καθηγητών και σχολικών φυλάκων μέχρι τους αγώνες ενάντια στα κλεισίματα επιχειρήσεων, τη διάλυση-ιδιωτικοποίηση δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών και τις απολύσεις. Φαίνεται να ζητούσε “εκδίκηση” για την πτώση της πρώτης μνημονιακής κυβέρνησης.

Αφού στέρησε  από το λαό το ΨΩΜΙ και κάθε ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα έντασης του αυταρχισμού και της καταστολής, ποινικοποίησε το βασικό πολιτικό δικαίωμα του λαού, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να διαδηλώνει, να διεκδικεί! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου