Γ’, Δ’, Ε’ ΕΛΜΕ Θεσ/νίκης: Όλοι στον αγώνα, στις συνελεύσεις, στους δρόμους, στις απεργίες! – Εκδήλωση για το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο

  • Όλοι στον αγώνα, στις συνελεύσεις, στους δρόμους, στις απεργίες!
  • Όχι στην κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης!
  • Μπορούμε να ανατρέψουμε τους αντιασφαλιστικους σχεδιασμούς!

Η νέα χρονιά ξεκίνησε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να εξαπολύει μια σφοδρή επίθεση κατά των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, σε πλήρη συμπόρευση με τα συμφέροντα κεφαλαίου, ΕΕ, ΔΝΤ. Με το νέο αντιασφαλιστικό νόμο η κυβέρνηση κατεδαφίζει ό,τι άφησαν όρθιο από το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα οι προηγούμενες κυβερνήσεις Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ και χτυπά μια μέγιστη κοινωνική κατάκτηση που κερδήθηκε με σκληρούς αγώνες των εργαζομένων!

Η Ασφάλιση δεν είναι μόνο το δικαίωμα στη σύνταξη. Κυρίως είναι το δικαίωμα στην υγειονομική περίθαλψη και την πρόνοια. Είναι η προστασία της λαϊκής οικογένειας και των παιδιών της, η προστασία της μητρότητας, των αναπήρων, η προστασία από τον επαγγελματικό κίνδυνο, τα ατυχήματα, τις επαγγελματικές ασθένειες. Για την εργοδοσία και το κράτος το Ασφαλιστικό είναι νούμερα και υπολογισμοί κόστους, για εμάς είναι η ίδια μας η ζωή!

          Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το νομοσχέδιο που προωθεί κατεδαφίζει την Κοινωνική Ασφάλιση:

·      Στέλνει τους εκπαιδευτικούς στα 67 χρόνια ή στα 40 χρόνια δουλειάς μέσα στην τάξη.

·      Διατηρεί, διευρύνει και εφαρμόζει όλο το αντιασφαλιστικό πλαίσιο των προηγούμενων κυβερνήσεων.

·      Σπάει τη σύνταξη σε Εθνική και αναλογική. Ικανοποιεί πάγιο αίτημα του μεγάλου κεφαλαίου για την απεμπλοκή του κράτους και της εργοδοσίας από την ευθύνη τους στο Ασφαλιστικό.

·      Το ποσοστό αναπλήρωσης συρρικνώνεται με αποτέλεσμα μεγάλες μειώσεις στις συντάξεις.

·      Οι μειώσεις θα είναι μεγάλες και για τους νυν συνταξιούχους, μέσω του επανυπολογισμού των συντάξεων.

·      Οι επικουρικές συντάξεις κυριολεκτικά μπαίνουν σε πορεία εξαφάνισης.

·      Καταργείται το ΕΚΑΣ μέχρι το τέλος του 2019.

·      Προβλέπεται νέα μείωση των εφάπαξ κατά 10%.

·       Δημιουργείται ένα υπέρ-Ταμείο που ενσωματώνει όλα τα Ταμεία κύριων συντάξεων, εφάπαξ και ισοπεδώνει όλες τις παροχές.

Η επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση δεν εξαιρεί κανέναν! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ιδρυτική συνέλευση Συλλόγου Αδιορίστων Εκπαιδευτικών Θεσ/νίκης, Κυρ. 31/01/2016

Πρόσκληση στην ιδρυτική συνέλευση Συλλόγου Αδιορίστων Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης

Κυριακή 31/01/2016 στις 17:00 στην ΕΔΟΘ (Προξένου Κορομηλά 51, Κέντρο)

Προς όλους και όλες τους αναπληρωτές όλων των κλάδων, τους άνεργους και αδιόριστους εκπαιδευτικούς

ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΡΑ!

Πόσα χρόνια περιμένεις διορισμό; Ή μήπως περιμένεις απλώς να γίνεις για άλλη ή για πρώτη φορά αναπληρωτής;

Είμαστε πολλοί και πολλές στην πόλη της Θεσσαλονίκης που βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση. Αρνούμαστε να δουλεύουμε για 3 ευρώ την ώρα σε άσχετες με το αντικείμενο μας δουλειές, ή μαύρα και ανασφάλιστα σε ιδιαίτερα και φροντιστήρια. Απαιτούμε αυτό που δικαιούμαστε: πλήρη εργασιακά δικαιώματα με βάση το πτυχίο μας.

Τα σχολεία ως έχουν σήμερα χρειάζονται 27.000 διορισμούς για να λειτουργήσουν, πόσο μάλλον αν θέλουμε να λειτουργούν με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τους νόμους της αγοράς ή την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ. Η παιδεία υποχρηματοδοτείται, διορισμοί δε γίνονται εδώ και πέντε χρόνια και τα μνημόνια έρχονται το ένα μετά το άλλο. Τα χτυπήματα είναι πολλαπλά και σε όλους τους τομείς, από το Ασφαλιστικό, την ανασφάλιστη εργασία και την ανεργία, τις ιδιωτικοποίησεις και τόσα άλλα.

Αλλά δεν το βάζουμε κάτω! Είμαστε εδώ, ενωμένοι και ενωμένες, από όλες τις ειδικότητες και τους κλάδους, όλοι και όλες που έχουμε το δικαίωμα να μπούμε στα σχολεία και να μείνουμε! Σε καλούμε να έρθεις να παλέψουμε μαζί για το αυτονόητο δικαίωμά μας στο διορισμό, για το δικαίωμα μας στην εργασία.

Σύλλογος Αδιορίστων Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης

(Διοικούσα Επιτροπή)

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης: Περιήγηση Μνήμης Ολοκαυτώματος. Από τις γειτονιές των ανθρώπων, στους μαρτυρικού τόπους, Κυρ. 31/1

Πρώτα ήρθαν για

71 χρόνια από την απελευθέρωση του Άουσβιτς

27 Ιανουαρίου 1945. Τμήματα του σοβιετικού στρατού φτάνουν στο στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς και βρίσκουν αποστεωμένους 7.000 επιζώντες. Η φρίκη της “Τελικής Λύσης” είχε αρχίσει να αποκαλύπτεται πια σε όλον τον κόσμο. Πριν λίγα χρόνια αυτή η ημερομηνία ανακηρύχθηκε ως “Διεθνής Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος και πρόληψης των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας”.

            Το Άουσβιτς υπήρξε το μεγαλύτερο ναζιστικό κέντρο εξόντωσης στην Ευρώπη. Σ’ αυτό εξοντώθηκαν περίπου 960.000 Εβραίοι (ανάμεσά τους ήταν 60.000 Έλληνες Εβραίοι, 48.000 από τους οποίους Θεσσαλονικείς), 21.000 Τσιγγάνοι, 75.000 Πολωνοί αντιστασιακοί, 15.000 Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, 15.000 κρατούμενοι από την υπόλοιπη κατεχόμενη Ευρώπη, καθώς μικρότεροι αριθμοί ομοφυλόφιλων και μαρτύρων του Ιεχωβά. Και δεν είναι μόνο το Άουσβιτς βέβαια: Μπέλζεκ, Κέλμνο, Μαϊντάνεκ, Ζομπίμπορ, Τρεμπλίνκα, Μάλι Τρόστενετς, είναι μερικοί ακόμη από τους τόπους μαρτυρίου για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που βασανίστηκαν και θανατώθηκαν επειδή οι ναζί τους θεωρούσαν εχθρούς και υπανθρώπους.

Στο έγκλημα αυτό οι ναζί βρήκαν σε όλη την ήπειρο πρόθυμους συνεργάτες. Η Ελλάδα, και ιδιαίτερα η Θεσσαλονίκη με την πολυπληθή εβραϊκή κοινότητα και τη δραστήρια και οργανωμένη εργατική τάξη, δεν αποτέλεσε φυσικά εξαίρεση. Ήδη πριν τον πόλεμο είχαν αναπτυχθεί στην πόλη μας εθνικιστικές οργανώσεις, όπως η ΕΕΕ, με κύρια ιδεολογία τον αντισημιτισμό και τον αντικομμουνισμό, έχοντας τη στήριξη του κρατικού μηχανισμού. Η σταθερή αντισημιτική στάση μερίδας του Τύπου και, κυρίως, το πογκρόμ στον συνοικισμό Κάμπελ (του οποίου τόσο οι φυσικοί –όσοι εντοπίστηκαν– όσο και οι ηθικοί αυτουργοί αθωώθηκαν) αποτελούν τα πιο χαρακτηριστικά σημάδια αυτής της κατάστασης. Πολλοί απ’ αυτούς τους προπολεμικούς εθνικιστές στρατεύτηκαν στα τάγματα ασφαλείας, διαδραματίζοντας -μεταξύ άλλων- ενεργό ρόλο και στην εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων. Παράλληλα, ο διάχυτος αντισημιτισμός της ελληνικής κοινωνίας και η απάθεια ενός μεγάλου μέρους της απέναντι στο δράμα των Ελλήνων Εβραίων συντέλεσαν από τη μεριά τους στο να φτάσει αυτή η εξόντωση σε ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά στην Ευρώπη ως προς τον προπολεμικό εβραϊκό πληθυσμό της χώρας.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Π. Βαϊνάς: Το ασφαλιστικό είναι η «μάχη των μαχών»

Το ασφαλιστικό είναι η «μάχη των μαχών», Παντελής Βαϊνάς – εκπρόσωπος Παρεμβάσεων στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ«Αν δεν βάλει το εργατικό κίνημα στον πυρήνα της πάλης του, την ρήξη και την σύγκρουση με την ΕΕ και την ευρωζώνη, καταλαβαίνετε ότι οι κινητοποιήσεις πλέον θα μοιάζουν περισσότερο σαν μια απλή διαμαρτυρία», τονίζει στο Πριν ο Παντελής Βαϊνάς, εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ.

Τι ακριβώς επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση με το προσχέδιο του νέου ασφαλιστικού που παρουσίασε ο υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος, στο όνομα της μη βιωσιμότητας του υπάρχοντος ασφαλιστικού συστήματος;

Καταρχήν, να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μπορούν να μιλάνε για την μη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, όταν δεν γίνεται απολύτως τίποτα για την τεράστια ανεργία που υπάρχει αυτήν την στιγμή στην χώρα. Πολύ περισσότερο δε, όταν δεν γίνεται από την πλευρά της κυβέρνησης καμία κουβέντα για την μεγάλη ληστεία στα αποθεματικά των ταμείων, όταν και «χάθηκαν» τα προηγούμενα χρόνια 70 με 80 δισ. ευρώ με τα δανεικά και αγύριστα, με το PSI και το χρηματιστήριο. Παράλληλα, πώς γίνεται την στιγμή που ο ελληνικός λαός πληρώνει, χρήματα για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, να μην διατυπώνεται έστω η σκέψη και για ανακεφαλαιοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων, με την επιστροφή των κλεμμένων; Από εκεί και πέρα, ο πυρήνας της αντι-ασφαλιστικής αυτής μεταρρύθμισης, αν και μάλλον την αδικεί ο συγκεκριμένος όρος, αφού εδώ έχουμε να κάνουμε με πραγματική «λαίλαπα», είναι η πλήρης διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, με την όποια κοινωνική του υπόσταση είχε μέχρι σήμερα. Το κράτος ουσιαστικά αποσύρεται από την εγγύηση της σύνταξης και οδηγούμαστε σε ένα ασφαλιστικό το οποίο κυρίως έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα, όπου ο κάθε εργαζόμενος ουσιαστικά δεν θα παίρνει όσα δικαιούται, με βάση αυτά που έχει πληρώσει. Ουσιαστικά το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου ενισχύει και προτρέπει τον κόσμο να μπει στην λογική της ιδιωτικής ασφάλισης.

Το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι δεν πρόκειται να μειωθούν καθόλου οι συντάξεις, πόσο αληθινό είναι;

Πρόκειται για ακόμη μια απάτη του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα από όλα, όποιος βγαίνει στην σύνταξη από το 2016 και μετά, τα ποσοστά αναπλήρωσής του θα είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Σκεφτείτε ότι με 35-36 χρόνια εργασίας, το ποσοστό αναπλήρωσης κυμαίνεται από 39% έως 45%, για περισσότερα χρόνια εργασίας. Όταν παλαιότερα μιλούσαμε για 90% και με τον προηγούμενο νόμο κοντά στο 70%. Αυτό αποδεικνύει ότι οι συντάξεις από εδώ και πέρα θα είναι πολύ χαμηλές. Ακόμα και με την περιβόητη εθνική σύνταξη, η οποία δεν ξέρουμε πόση θα είναι ακριβώς, ενώ ακούγεται ότι θα μπουν και εισοδηματικά κριτήρια. Δεν ξέρουμε ούτε ποιοι και πότε θα την παίρνουν, μπορεί να την παίρνουν στα 67, ενώ η 15ετία που είναι ο χρόνος για την κατοχύρωσή της μπορεί να γίνει 20ετία. Για τους νυν συνταξιούχους τώρα, προσπαθούν να δημιουργήσουν την πλάνη ότι δεν θα υπάρξουν μειώσεις. Υπάρχουν όμως, καθώς θα γίνει επανυπολογισμός των συντάξεων με βάση τα νέα ποσοστά αναπλήρωσης, σε όλο τον εργάσιμο βίο, το οποίο δεν ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει. Το πιο πιθανόν είναι να υπάρξουν άμεσες και κάθετες μειώσεις. Και επίσης έχουμε και το θέμα των επικουρικών συντάξεων, οι οποίες είναι πλέον στον αέρα. Θα υπάρξουν λοιπόν μειώσεις στους συνταξιούχους και σε σχέση με το επικουρικό κομμάτι και τα μερίσματα που λαμβάνουν. Έχουμε να κάνουμε στην κυριολεξία με ένα ασφαλιστικό «λαίλαπα». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο εθνικός διάλογος για την παιδεία έχει ήδη ολοκληρωθεί

alys1του Γιώργου Καλημερίδη

Με βάση και την εμπειρία των τελευταίων τριάντα χρόνων, ισχυρίζομαι εξαρχής ότι είναι αδύνατον να υπάρξει στην πραγματικότητα εθνικός διάλογος για την παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα. Για δύο κύριους λόγους.

Πρώτον, η εκπαίδευση δεν είναι, παρά τις ποικίλες μυστικοποιήσεις, γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, “εθνική υπόθεση”, αλλά αντίθετα συνιστά ένα πολιτικό διακύβευμα γύρω από το οποίο προωθούνται διαφορετικά ταξικά προσδιορισμένα, ασφαλώς, μορφωτικά προγράμματα. Δεν έχει υπάρξει επομένως ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει, ένα υπεραταξικό μοντέλο εκπαίδευσης που μπορεί να μας το αποκαλύψει κάποια υποτιθέμενα ανεξάρτητη και αντικειμενική παιδαγωγική επιστήμη . Η ιστορία του ελληνικού σχολείου, αλλά και κάθε εκπαιδευτικού συστήματος, είναι μια ιστορία πολύ σκληρών παιδαγωγικών, ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ διαφορετικών εκπαιδευτικών και πολιτικών ρευμάτων. Οι ιστορικοί που πρωταγωνιστούν και διευθύνουν, στις μέρες μας, το σημερινό εκπαιδευτικό διάλογο μπορούν πολύ εύκολα νομίζω να μας το επιβεβαιώσουν. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στη σφαίρα της μεταφυσικής του θετικισμού -τεχνοκρατισμού.

Δεύτερον, σε οποιοδήποτε διάλογο, απαραίτητο στοιχείο είναι η απόλυτη ισοτιμία μεταξύ αυτών που συμμετέχουν στη διαδικασία του και ασφαλώς η ισοτιμία ισχύει και στην τελική σύνθεση των συμπερασμάτων και των απολήξεων του διαλόγου. Στα πλαίσια του αστικού κράτους και των άνισων σχέσεων εξουσίας μεταξύ των διαφορετικών εμπλεκόμενων φορέων δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υπάρξει ισότητα σε όλες τις παραμέτρους. Τον τελικό λόγο τον έχει αυτός που κατέχει την εξουσία και σίγουρα αυτός δεν είναι ούτε το εκπαιδευτικό κίνημα, ούτε οι εργαζόμενοι ή η νεολαία. Πόσο μάλλον όταν η συζήτηση αναπτύσσεται πάνω στο έδαφος των προαπαιτούμενων του Μνημονίου 3 και σε μια συγκυρία επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας και στο κοινωνικό κράτος.

Οι εθνικοί διάλογοι στην εκπαίδευση, διαχρονικά, αποτέλεσαν πάντοτε έναν πολιτικό ελιγμό των εκάστοτε κυβερνήσεων, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη συναίνεση στην εκπαιδευτική πολιτική τους και να εντάξουν το εκπαιδευτικό κίνημα και κυρίως τις πιο ριζοσπαστικές του πτέρυγες μέσα στα όρια του “αστικά εφικτού”. Το γιατί αυτό συμβαίνει με τέτοια συχνότητα στην Ελλάδα και όχι για παράδειγμα στη Σουηδία ή την Αγγλία έχει να κάνει, όχι με τις αγκυλώσεις γενικά του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, όπως πιστεύει ο νεοφιλελεύθερος ευρωπαϊσμός, αλλά με την ιστορική ιδιαιτερότητα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και των αγώνων που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό του γενικά, αλλά και ειδικά στο χώρο του σχολείου. Σχετίζεται ειδικότερα με τη σημασία του σχολείου ως μέσο κοινωνικής ανόδου των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και το ρόλο του εκπαιδευτικού κινήματος στη συνολική ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων σε όλη την μεταπολεμική περίοδο (1). Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι η ίδια η μεταπολίτευση γεννήθηκε από το κίνημα της νεολαίας και της παιδείας. Αυτή είναι μια ιστορική διάσταση που καλό είναι να την θυμούνται οι σημερινοί “αριστεροί” μεταρρυθμιστές.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ούτε εθνικός ούτε διάλογος: φερετζές αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση

Της Γιώτας Ιωαννίδου*

Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε η πρώτη κυβέρνηση που προκηρύσσει “εθνικό διάλογο” στην εκπαίδευση. Από αυτή τη σκοπιά δεν μας εκπλήσσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που και σε αυτό το θέμα ακολουθεί τα βήματα των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Συμφωνεί και υπογράφει τη βάρβαρη πολιτική κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ στην εκπαίδευση και μετά αναζητεί όχημα ώστε να εξασφαλίσει την κοινωνική ανοχή.

Η μεγάλη υπερπαραγωγή που στήνεται από την κυβέρνηση και διαφημίζεται από τα ΜΜΕ, δεν είναι ούτε «εθνικός», ούτε «διάλογος». Δεν συζητιούνται όλα και από όλους γενικά για να συναποφασίσουν. Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, έχουν συζητήσει με τις προηγούμενες και την τωρινή  κυβέρνηση, έχουν συμφωνήσει και έχουν χαράξει προτεραιότητες, κατευθύνσεις και πλαίσια.  Έχουν διατυπωμένες θέσεις που βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με τα εκπαιδευτικά, κοινωνικά αιτήματα και ανάγκες. Η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί ή/και ορίσει τα όρια, τις δεσμεύσεις και το χρονοδιάγραμμα ενεργειών και παραδοτέων στο 3ο μνημόνιο, που δεν μπαίνουν σε καμιά «συναπόφαση». Ο «διάλογος»  ξεκινάει από εκεί και πέρα: Πως το μαύρο θα παρουσιαστεί ως άσπρο; Πως θα γίνει αποδεκτή η αθλιότητα χωρίς αντιδράσεις; Πως τα θύματα να μάθουν να μιλούν με τη γλώσσα των θυτών; Το «έθνος» των αστών, εχόντων, του σφαγείου της ΕΕ και του ΟΟΣΑ καλεί σε συζήτηση το «έθνος» των κατά τη γνώμη τους  υποζυγίων, εκπαιδευτικών, μαθητών, εργαζόμενων, της  κοινωνικής πλειονότητας. Οι δεύτεροι οφείλουν να καταλάβουν, να πληρώσουν και να υπακούσουν. Καλούμαστε οι εκπαιδευτικοί και οι εργαζόμενοι, γονείς, κοινωνία να συμμετέχουμε στη συζήτηση πως θα υλοποιηθούν τα μέτρα και οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που κυβέρνηση, κεφάλαιο, ΕΕ, ΟΟΣΑ έχουν αποφασίσει.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Συντονισμός για το προσφυγικό-μεταναστευτικό: Διαδηλώσεις στον Έβρο 23-24/1 (κάλεσμα)

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ

σωματείων, φοιτ. συλλόγων και συλλογικοτήτων

http://syprome.blogspot.gr/

23-24 ΓΕΝΑΡΗ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΠΡΟΣΚΟΠΤΗ ΕΙΣΟΔΟ-ΕΞΟΔΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΟΡΙΑΚΕΣ ΕΙΣΟΔΟΥΣ

Το προσφυγικό ρεύμα συνεχίζεται αμείωτο μέσα στο χειμώνα και χιλιάδες πρόσφυγες προσπαθούν να γλιτώσουν από την κόλαση του πολέμου στη Μέση Ανατολή, από τη διάλυση των χωρών καταγωγής τους και την ακραία φτώχεια και εξαθλίωση που έχει επιβάλλει ο ιμπεριαλισμός και οι διεθνείς στρατιωτικοί και οικονομικοί μηχανισμοί του.

Οι χώρες της Ε.Ε. εφαρμόζουν την πολιτική των κλειστών εξωτερικών συνόρων για τους πρόσφυγες του πολέμου, καταπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις διεθνείς συνθήκες για την προστασία τους και τους εξωθούν σε επικίνδυνες θαλάσσιες διαδρομές και στην εκμετάλλευση τους από τα κυκλώματα των διακινητών. Η μία μετά την άλλη οι χώρες της Ε.Ε. επαναφέρουν τους αυστηρούς ελέγχους, υψώνουν φράκτες στα μεταξύ τους σύνορα και προετοιμάζουν τη δημιουργία ευρω-συνοριοφυλακής, ακτοφυλακής που θα αντικαταστήσει τη Frontex, θα λειτουργεί με απόλυτη αυτονομία απέναντι στις κυβερνήσεις των κρατών-μελών και θα υλοποιεί ολοκληρωμένα τα σχέδια αποτροπής και επαναπροώθησης των προσφυγικών πληθυσμών.

Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής οι πνιγμοί στο Αιγαίο συνεχίζουν να είναι καθημερινό φαινόμενο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου