Παρεμβάσεις ΔΕ-ΠΕ για τη συνάντηση ΟΛΜΕ-ΔΟΕ με τον Υπ. Παιδείας Κ. Γαβρόγλου

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ

ΣΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΔΟΕ ΚΑΙ ΣΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΟΛΜΕ

για τη συνάντηση με τον Υπ. Παιδείας κ.Γαβρόγλου

3-12-2016

Κυνικές ωμο-λογίες του νέου υπουργού Παιδείας

Ο υπουργός Κ. Γαβρόγλου ξεδιαλύνοντας κάθε είδους αυταπάτες και πλάνες, υπογράμμισε χωρίς μισόλογα, “αδειάζοντας” μάλιστα τους προκατόχους του, πως οι περίφημοι 20.000 διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών αποτελούν οριστικό παρελθόν

Ο υπουργός Κ. Γαβρόγλου ξεδιαλύνοντας κάθε είδους αυταπάτες και πλάνες, υπογράμμισε χωρίς μισόλογα, “αδειάζοντας” μάλιστα τους προκατόχους του, πως οι περίφημοι 20.000 διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών αποτελούν οριστικό παρελθόν

Συνάδελφοι,

Στην πρώτη συνάντηση των δύο Εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών, ΟΛΜΕ – ΔΟΕ, με το νέο υπουργό Παιδείας κ. Γαβρόγλου, την Πέμπτη 1 Δεκέμβρη, τα πράγματα ειπώθηκαν για πρώτη φορά όπως ακριβώς είναι! Χωρίς μισόλογα και περιστροφές, δίχως φτιασιδώματα και διγλωσσίες.

Στην – κατά τα άλλα – “εθιμοτυπική” συνάντηση ο υπουργός Παιδείας δήλωσε ορθά – κοφτά πως τα πρόσωπα μπορεί να άλλαξαν αλλά η πολιτική (των Μνημονίων) έχει συνέχεια. Από την πρώτη στιγμή φρόντισε να ξεκαθαρίσει πως οι όποιες κινήσεις και αποφάσεις της κυβέρνησης και του υπουργείου, υπαγορεύονται πρώτα και κύρια από τις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας καθώς και από τις επιταγές της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Ο υπουργός Παιδείας δεν δεσμεύτηκε – όπως και οι προκάτοχοί του – σε κανένα από τα μεγάλα και καυτά ζητήματα που έχουν μετατρέψει την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς σε καζάνι που βράζει. Τα χιλιάδες κενά και διορισμοί, οι αυξήσεις στους μισθούς, η επαναφορά του ωραρίου των εκπαιδευτικών της β/βάθμιας, απόσυρση και κατάργηση όλων των νομοθετημάτων που στραγγαλίζουν τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών σε α/βάθμια και β/βάθμια και τα οποία τους οδηγούν στην εργασιακή περιπλάνηση καθώς και τόσα άλλα, παραπέμπονται για μια ακόμα φορά στις καλένδες. Ο υπουργός μάλιστα ξεδιαλύνοντας κάθε είδους προηγούμενες κυβερνητικές αυταπάτες και πλάνες, υπογράμμισε χωρίς μισόλογα, “αδειάζοντας” μάλιστα τους προκατόχους του Φίλη – Μπαλτά – Κουράκη, πως οι περίφημοι 20.000 διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών αποτελούν οριστικό παρελθόν.

Για ποια θέματα όμως δεσμεύτηκε ο υπουργός; Στην τοποθέτησή του λοιπόν έκανε λόγο για το λεγόμενο “τριετές σχέδιο” για την εκπαίδευση το οποίο όμως δεν παρουσίασε με το αιτιολογικό πως “βρίσκεται σε καθεστώς διαπραγμάτευσης με τον ΟΟΣΑ”! Στην πραγματικότητα πίσω από τις υποτιθέμενες κυβερνητικές διαπραγματεύσεις με τους “Θεσμούς” βρίσκονται οι νέες αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες υπαγορεύονται ευθέως και επιβάλλονται από την ΕΕ καθώς και τη διαβόητη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ. Άλλωστε ο υπουργός το ξεκαθάρισε από την αρχή, όταν σημείωσε πως “το πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων είναι δεδομένο και ορίζεται από τον ΟΟΣΑ και την ΕΕ, ενώ η κυβέρνηση καλείται απλώς να το εξειδικεύσει”. Τα πορίσματα της υποτιθέμενης επιτροπής του “Εθνικού Διαλόγου” αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη των λεγομένων του. Το γεγονός επίσης πως δεν αποστασιοποιήθηκε από αυτά, είναι ενδεικτικό σε σχέση με τις επικείμενες αλλαγές που προετοιμάζει το υπουργείο Παιδείας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Μνημονιακή αναδόμηση στην εκπαίδευση

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα

Απάτη ο εθνικός διάλογος

γράφουν:

ΓΙΩΤΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ, ΝΤΙΝΑ ΡΕΠΠΑ, ΑΙΜΙΛΙΑ ΤΣΑΓΚΑΡΑΤΟΥ

Εκπαίδευση μνημονιακών προδιαγραφών είναι ο στόχος των μέτρων για την παιδεία που ξεκίνησε να υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο ψευδεπίγραφος διάλογος που έστησε το υπουργείο Παιδείας υπό τον καθηγητή Α. Λιάκο, παράγοντα του εκσυγχρονισμού την εποχή του Κ. Σημίτη, λειτούργησε σαν διαδικασία επικοινωνιακής προβολής των βασικών ιδεών της εκπαιδευτικής πολιτικής της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

Εδώ και ενάμιση χρόνο που ανέλαβαν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι βασικοί πυλώνες της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευσης έμειναν ανέγγιχτοι. Εξαίρεση αποτελούν τα πεδία που βρέθηκαν στο επίκεντρο σφοδρών συγκρούσεων με το εκπαιδευτικό κίνημα, το οποίο απονομιμοποίησε συγκεκριμένες κρίσιμες επιλογές. Έτσι για παράδειγμα το καθεστώς διαθεσιμότητας των καθηγητών της τεχνικής εκπαίδευσης έληξε χωρίς απολύσεις και οι ειδικότητες τους επανήλθαν στα σχολεία. Όμως το συνολικό πλαίσιο της τεχνικής εκπαίδευσης δεν άλλαξε. Η κρίση της εκπαίδευσης συνεχίζεται, καθώς οι μνημονιακοί νόμοι για το σχολείο δεν καταργήθηκαν και είτε εφαρμόζονται είτε «πάγωσαν».

Η στάση αυτή δεν ήταν μια απρόβλεπτη εξέλιξη. Παρά τις συνεχείς προεκλογικές διακηρύξεις για άμεση κατάργηση όλων των νόμων αντιδραστικής αναδιάρθρωσης για την εκπαίδευση και αναίρεση όλων των καταστροφικών μέτρων, από τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων μέχρι τους μηδενικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών, η βασική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ότι κάθε λύση εκτός ΕΕ είναι καταστροφική έθετε το πραγματικό όριο των δεσμεύσεων. Όσα υλοποίησαν και νομοθέτησαν οι κυβερνήσεις των δυο πρώτων μνημονίων δεν ήταν απλά επιλογές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού, αλλά ήταν επιπλέον ενταγμένες στη συνολική στρατηγική ΕΕ και ΟΟΣΑ.

Η υπογραφή του τρίτου μνημονίου, με τα προαπαιτούμενα και τα παραδοτέα για την εκπαίδευση, σηματοδότησε την ολοκληρωτική αποδοχή του μνημονιακού αντιδραστικού κεκτημένου, αλλά και την αποφασιστική διεύρυνσή του. Ειδικά στα πεδία που η παρέμβαση του μαζικού κινήματος οδήγησε σε πρώτη φάση σε «πάγωμα» εφαρμογής μέτρων, όπως η αξιολόγηση.

Σε αυτή την κατεύθυνση και μέσω του δήθεν «διαλόγου» του υπουργείου Παιδείας έγιναν διάφορες εξαγγελίες και προτάσεις με σκοπό να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι κάτι αλλάζει. Θα πρέπει καταρχήν να σταθεί κανείς κριτικά, γιατί από την εξαγγελία στην εφαρμογή η απόσταση είναι μεγάλη και συχνά περνάει από… «κόφτη», όπως συμβαίνει με τους τόσο αναγκαίους για το δημόσιο σχολείο διορισμούς εκπαιδευτικών. Σε δεύτερο επίπεδο οι εξαγγελίες, όπως αυτή για κατάργηση των παρελάσεων, χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση κοινωνικών συμμαχιών, προς μια προοδευτική κατεύθυνση, αν εφαρμοστούν ή μια συντηρητική αντίστοιχα, αν μείνουν στα χαρτιά. Τρίτο λειτουργούν αποπροσανατολιστικά, όπως η συζήτηση για το χαρακτήρα διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, όταν οι τρεις ώρες διδασκαλίας από το πρωτότυπο κρίθηκαν οπισθοδρομικό μέτρο, αλλά οι δύο συμβατές με μια προοδευτική προσέγγιση. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση «εξοικονόμησε» θέσεις εργασίας εκπαιδευτικών, αφήνοντας στην τύχη του το περιεχόμενο του μαθήματος. Και τέλος, κάθε αλλαγή σε επιμέρους σημεία που αφήνει στο απυρόβλητο το γενικό πλαίσιο, δε βάζει φραγμό στην πορεία προς μια εκπαίδευση φτηνή και υποβαθμισμένη, με δεξιότητες αντί γνώση, ελαστικά εργαζόμενους καθηγητές, πιεσμένους μαθητές χωρίς χαρά στο σχολείο και ελπίδα για το μέλλον.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποδέχεται ως «φυσικό νόμο» τις πολιτικές που εκπορεύονται από τον ΟΟΣΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική με τη μήτρα που τη γεννά, δηλαδή τη στενή πρόσδεση της εκπαίδευσης με τις ανάγκες της αγοράς και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής όχι μόνο δεν αμφισβητείται, αλλά εμπεδώνεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Παρεμβάσεις Θεσ/νίκης: ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ σε προσυμφωνία και με ανυπόστατες συκοφαντίες επιδιώκουν να καρατομήσουν τον Χρήστο Ζαγανίδη από πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ.

Διαβάστε:
  • Την απάντηση των Παρεμβάσεων στις αθλιότητες των ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ
  • Τον οικονομικό απολογισμό της περσινής χρονιάς ψηφισμένο από Δ.Σ. και Ε.Ε. της Ε΄ΕΛΜΕ
  • Τον απολογισμό παράδοσης από το Χ. Ζαγανίδη στο νέο ταμία τον Νοτάκη της Ε΄ ΕΛΜΕ που εγκρίθηκε από Δ.Σ. και Ε.Ε.
  • Κατάσταση με τα έσοδα και έξοδα για αλληλεγγύη στους πρόσφυγες.

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Θεσσαλονίκης

  • ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ σε προσυμφωνία και με ανυπόστατες συκοφαντίες επιδιώκουν να καρατομήσουν τον Χρήστο Ζαγανίδη από πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ
  • Η ενορχηστρωμένη επίθεση κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού ενάντια στις Παρεμβάσεις δε θα περάσει
 ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ σε προσυμφωνία και με ανυπόστατες συκοφαντίες επιδιώκουν να καρατομήσουν τον Χρήστο Ζαγανίδη από πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ

ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ σε προσυμφωνία και με ανυπόστατες συκοφαντίες επιδιώκουν να καρατομήσουν τον Χρήστο Ζαγανίδη από πρόεδρο της Ε΄ ΕΛΜΕ

Για μια φορά ακόμα οι ηγεσίες των ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ δείχνουν το αληθινό τους πρόσωπο. Μπροστά στις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ και τη στιγμή που απαιτείται η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση των εργαζομένων για να απαντήσουμε στο νέο μπαράζ αντιλαϊκών και αντιεκπαιδευτικών μέτρων, επιλέγουν να συκοφαντήσουν και να σπιλώσουν άλλη μια φορά τον πρόεδρο ενός από τα πιο αγωνιστικά σωματεία του νομού. Επιτίθενται για πολλοστή φορά με ανακοινώσεις που εξέδωσαν κατά των Παρεμβάσεων και του Χρήστου Ζαγανίδη, ενός αγωνιστή συναδέλφου τον οποίο εκτιμούν ιδιαίτερα οι καθηγητές και τον εκλέγουν από τότε που ήρθε στη Θεσσαλονίκη και για πέντε συνεχή χρόνια στο Δ.Σ. της Ε΄ ΕΛΜΕ και μάλιστα από τους πρώτους σε αριθμό σταυρών.

Το νέο δεδομένο όμως, πέρα από τη γνωστή αθλιότητά τους να λασπολογούν συστηματικά κατά των Παρεμβάσεων και του Χρήστου Ζαγανίδη (κάτι το οποίο έχουμε πια συνηθίσει κι εμείς και οι συνάδελφοι) είναι το τι επιδιώκουν. Επέλεξαν την περίοδο των εξετάσεων για να υλοποιήσουν τα σχέδια δολοπλοκιών τους μακριά από τον κλάδο. Αυτό που δε μπόρεσε ο καθένας μόνος του όλα τα προηγούμενα χρόνια, με τα γνωστά λιβελογραφήματα ιδιαίτερα πριν από εκλογές της ΕΛΜΕ, να σταματήσουν να είναι οι Παρεμβάσεις πρώτη δύναμη, το επιδιώκουν τώρα και από κοινού! Με ανακοινώσεις και ανυπόστατες κατηγορίες κατά του πρόεδρου της Ε΄ ΕΛΜΕ, καθώς και την πρόταση μομφής εναντίον του στο Δ.Σ., επιδιώκουν με τεχνητή κρίση στη συγκρότηση του προεδρείου της ΕΛΜΕ και με αντικαταστατικό τρόπο, να καρατομήσουν τον πρόεδρο με στόχο να διαλύσουν το σωματείο. Βάζουν στο στόχαστρό τους τις Παρεμβάσεις, τη βασική δύναμη που στη νέα κατάσταση συνεχίζει να αγωνίζεται αταλάντευτα για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, αποκαλύπτοντας το ρόλο του κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού.

Πιο συγκεκριμένα για όσα ανυπόστατα επικαλούνται τα ΣΥΝΕΚ

Βασικός πρωταγωνιστής των βρώμικων αυτών επιδιώξεων είναι η παράταξη των ΣΥΝΕΚ, η οποία για να ανακόψει τον αγωνιστικό προσανατολισμό της ΕΛΜΕ και να αποκρύψει τη μετάλλαξή της σε υπηρέτη μιας κυβέρνησης που στο όνομα της αριστεράς οδηγεί μαζικά στην φτωχοποίηση τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, επιδίδεται στην κατασυκοφάντηση των Παρεμβάσεων και των μελών της. Τα δύο μέλη των ΣΥΝΕΚ στο Δ.Σ., συνδικαλιστές του «σωλήνα», παιδιά του κόμματος που έγινε πλέον κυβέρνηση, με ευκολία σπιλώνουν αγωνιστές συναδέλφους, πρακτική που ακολούθησαν κι οι εκπρόσωποι τους στην ΟΛΜΕ με την καταγγελία που έβγαλαν από κοινού με τη ΔΑΚΕ κατά εκπροσώπων των Παρεμβάσεων. Επικαλούνται αντικαταστικές ενέργειες του προέδρου και καταθέτουν πρόταση μομφής για αποφάσεις του Δ.Σ. που ψηφίστηκαν και από άλλες δυνάμεις, οι οποίες όμως δεν καταγγέλλονται, προφανώς γιατί προσβλέπουν να εξασφαλίσουν την ψήφο τους για κοινή απόφαση καρατόμησης του προέδρου, αλλά και γιατί ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ μένουν στο απυρόβλητο, αφού το μοντέλο του κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού είναι προβλέψιμο και ακίνδυνο για την εξουσία, η οποία και διευκολύνεται από τη στάση τους για το πέρασμα των βάρβαρων μέτρων και της πολιτικής της.

1) Για την απόφαση του Δ.Σ. στις 28/1 κατά του «εθνικού διαλόγου. Η συγκεκριμένη απόφαση όπως και άλλες αποφάσεις ψηφίστηκαν στο Δ.Σ. από τις Παρεμβάσεις και το ΠΑΜΕ. Το Δ.Σ. ήταν σε απαρτία γιατί ενώ η ΔΑΚΕ αποχώρησε από το Δ.Σ. τα ΣΥΝΕΚ παρέμειναν και δεν διακόπηκε η συνεδρίαση. Η κατηγορία βέβαια των ΣΥΝΕΚ αφορά μόνο τον πρόεδρο και όχι το ΠΑΜΕ!

2) Η απόφαση του Δ.Σ. στις 25/2 με ψήφους των ΣΥΝΕΚ – ΔΑΚΕ υπέρ του «εθνικού διαλόγου» υλοποιήθηκε από τον πρόεδρο της ΕΛΜΕ και στη Γ.Σ. των προέδρων στις 27/2 δεν ψήφισε πρόταση κατά του «διαλόγου». Οι διαδικασίες της Γ.Σ. στις 13/4 μετά την αποχώρηση των ΣΥΝΕΚ συνεχίστηκαν σε διευρυμένο Δ.Σ. όπως αποφασίστηκε από όλες τις παρατάξεις, ενώ όλες οι αποφάσεις πάρθηκαν με ψήφους των Παρεμβάσεων, ΠΑΜΕ και ΔΑΚΕ. Τα ΣΥΝΕΚ και πάλι επιτίθενται κατά του πρόεδρου και όχι σε όσους τις ψήφισαν! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ο εθνικός διάλογος για την παιδεία έχει ήδη ολοκληρωθεί

alys1του Γιώργου Καλημερίδη

Με βάση και την εμπειρία των τελευταίων τριάντα χρόνων, ισχυρίζομαι εξαρχής ότι είναι αδύνατον να υπάρξει στην πραγματικότητα εθνικός διάλογος για την παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα. Για δύο κύριους λόγους.

Πρώτον, η εκπαίδευση δεν είναι, παρά τις ποικίλες μυστικοποιήσεις, γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, “εθνική υπόθεση”, αλλά αντίθετα συνιστά ένα πολιτικό διακύβευμα γύρω από το οποίο προωθούνται διαφορετικά ταξικά προσδιορισμένα, ασφαλώς, μορφωτικά προγράμματα. Δεν έχει υπάρξει επομένως ποτέ, ούτε πρόκειται να υπάρξει, ένα υπεραταξικό μοντέλο εκπαίδευσης που μπορεί να μας το αποκαλύψει κάποια υποτιθέμενα ανεξάρτητη και αντικειμενική παιδαγωγική επιστήμη . Η ιστορία του ελληνικού σχολείου, αλλά και κάθε εκπαιδευτικού συστήματος, είναι μια ιστορία πολύ σκληρών παιδαγωγικών, ιδεολογικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ διαφορετικών εκπαιδευτικών και πολιτικών ρευμάτων. Οι ιστορικοί που πρωταγωνιστούν και διευθύνουν, στις μέρες μας, το σημερινό εκπαιδευτικό διάλογο μπορούν πολύ εύκολα νομίζω να μας το επιβεβαιώσουν. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στη σφαίρα της μεταφυσικής του θετικισμού -τεχνοκρατισμού.

Δεύτερον, σε οποιοδήποτε διάλογο, απαραίτητο στοιχείο είναι η απόλυτη ισοτιμία μεταξύ αυτών που συμμετέχουν στη διαδικασία του και ασφαλώς η ισοτιμία ισχύει και στην τελική σύνθεση των συμπερασμάτων και των απολήξεων του διαλόγου. Στα πλαίσια του αστικού κράτους και των άνισων σχέσεων εξουσίας μεταξύ των διαφορετικών εμπλεκόμενων φορέων δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υπάρξει ισότητα σε όλες τις παραμέτρους. Τον τελικό λόγο τον έχει αυτός που κατέχει την εξουσία και σίγουρα αυτός δεν είναι ούτε το εκπαιδευτικό κίνημα, ούτε οι εργαζόμενοι ή η νεολαία. Πόσο μάλλον όταν η συζήτηση αναπτύσσεται πάνω στο έδαφος των προαπαιτούμενων του Μνημονίου 3 και σε μια συγκυρία επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας και στο κοινωνικό κράτος.

Οι εθνικοί διάλογοι στην εκπαίδευση, διαχρονικά, αποτέλεσαν πάντοτε έναν πολιτικό ελιγμό των εκάστοτε κυβερνήσεων, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη συναίνεση στην εκπαιδευτική πολιτική τους και να εντάξουν το εκπαιδευτικό κίνημα και κυρίως τις πιο ριζοσπαστικές του πτέρυγες μέσα στα όρια του “αστικά εφικτού”. Το γιατί αυτό συμβαίνει με τέτοια συχνότητα στην Ελλάδα και όχι για παράδειγμα στη Σουηδία ή την Αγγλία έχει να κάνει, όχι με τις αγκυλώσεις γενικά του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, όπως πιστεύει ο νεοφιλελεύθερος ευρωπαϊσμός, αλλά με την ιστορική ιδιαιτερότητα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και των αγώνων που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό του γενικά, αλλά και ειδικά στο χώρο του σχολείου. Σχετίζεται ειδικότερα με τη σημασία του σχολείου ως μέσο κοινωνικής ανόδου των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και το ρόλο του εκπαιδευτικού κινήματος στη συνολική ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων σε όλη την μεταπολεμική περίοδο (1). Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι η ίδια η μεταπολίτευση γεννήθηκε από το κίνημα της νεολαίας και της παιδείας. Αυτή είναι μια ιστορική διάσταση που καλό είναι να την θυμούνται οι σημερινοί “αριστεροί” μεταρρυθμιστές.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αναλυτικά προγράμματα. Ένθετο στο περιοδικό Ρωγμές εν Τάξει, τ. 2 (Άνοιξη-Καλοκαίρι 1998)

Η μπροσούρα «Αναλυτικά προγράμματα» ήταν ένθετο στο περιοδικό «Ρωγμές εν Τάξει», τ. 2, Άνοιξη-Καλοκαίρι 1998.

Περιεχόμενα:

  • Μερικές σκέψεις για την έννοια και το ρόλο του αναλυτικού προγράμματος,
  • Το κρυφό αναλυτικό πρόγραμμα,
  • «Η Ευρωπαϊκή Διάσταση»,
  • Εκμάθηση της μάθησης: η παιδαγωγική λογική του επιχειρηματικού σχολείου,
  • Τα αναλυτικά προγράμματα και οι επιπτώσεις του σε εκπαιδευτικούς και μαθητές (ή το άγχος του σχολικού χρόνου),
  • «Το δημοτικό κρίκος στην αλυσίδα του σχολείου της αγοράς» (Η χαμένη παιδικότητα και ελευθερία),
  • Λύκειο-φυτώριο απασχολήσιμων,
  • Κοινωνικό κίνημα περιεχομένου της εκπαίδευσης

Ο Νεοφιλελευθερισμός ως Κοινωνική Νεκροφιλία:  Ο  Έριχ Φρομ και  η Πολιτική της Απελπισίας στην Ελλάδα

Το πιο σημαντικό είναι ότι όσο περισσότερες ανθρώπινες ιδιότητες αποδίδονται στις αγορές, τόσο πιο αληθινά στερούνται οι άνθρωποι την ίδια τους την ανθρώπινη ουσία.

 Της Παναγιώτας Γούναρη*

Περίληψη

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης για το λαό. Η παρούσα εργασία αξιοποιεί το έργο του Erich Fromm για να συζητήσει τη συνεχιζόμενη οικονομική, πολιτική και ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα χρησιμοποιώντας τις έννοιες «νεκροφιλία», «υπακοή/ ανυπακοή» και «ελπίδα». Ειδικότερα, το νεοφιλελεύθερο πείραμα που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα αναλύεται ως μια μορφή «κοινωνικής νεκροφιλίας», δηλαδή εφαρμογής πολιτικών οι οποίες προωθούν το θάνατο, είτε φυσικό είτε συμβολικό, όπως αυτός εκδηλώνεται με την ανάδυση νέων μορφών φασισμού και  την αποσύνθεση του σώματος. Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ελληνικός λαός έχει οριστεί ως «ανυπάκουος» που πρέπει να πειθαρχήσει. Ωστόσο, αυτή η εικόνα βασίζεται σε μια διαστρεβλωμένη έννοια της υπακοής και της ανυπακοής. Η ανυπακοή αναδιατυπώνεται με πολιτική αναφορά και συνδέεται με την έννοια της ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Η απάθεια του ελληνικού λαού και η αδράνεια συζητούνται ευρύτερα μέσω του δυϊσμού υπακοή/ανυπακοή. Η εργασία ολοκληρώνεται με μια πραγμάτευση της έννοιας της ελπίδας του Fromm ως πολιτικού σχεδίου με συγκεκριμένο περιεχόμενο, το οποίο μπορεί να προσφέρει ένα ρεαλιστικό πλαίσιο για το στοχασμό νέων κατευθύνσεων.

Ρίχνω μια ματιά μέσα από στιγμιότυπα στις ειδήσεις: ζοφερά πρόσωπα, απελπισμένα μάτια, άγριο βλέμμα, απογοήτευση και πάνω από όλα, φόβος. Η πόλη της Αθήνας μετατρέπεται σιγά-σιγά σε ένα κοιμητήριο για τους ζωντανούς. Η μεταμόρφωση της πόλης, ως φυσικού και συμβολικού χώρου, προκαλεί σοκ: από δημόσιος χώρος και τόπος κατοικίας, τώρα κατακερματίζεται σε εγκαταλελειμμένα μαγαζιά «προς ενοικίαση», σπασμένες προσόψεις και εγκατάλειψη, καλά κλειδωμένα παράθυρα διαμερισμάτων και μπαλκονόπορτες ασφαλισμένες με σιδερένια κάγκελα για «περισσότερη ασφάλεια», κρεβάτια από χαρτόνι και υπάρχοντα αστέγων: μια παλιά βρώμικη κουβέρτα, υπερμεγέθη πολυφορεμένα παπούτσια, πλαστικά λουλούδια, άδεια μπουκάλια νερού, μπαγιάτικο ψωμί. Διαφορετικά μέρη της πόλης απεικονίζουν με προφανή τρόπο έναν κοινωνικό ιστό σε αποσύνθεση, καθώς όλο και περισσότεροι Έλληνες εντάσσονται στις τάξεις εκείνων που ο Zygmunt Bauman (2004, σ.4) έχει αποκαλέσει «ανθρώπινα απόβλητα»: άνεργοι, φτωχοί εργαζόμενοι, μετανάστες, όλοι οι απόκληροι, θύματα της «οικονομικής προόδου», λεία των αχαλίνωτων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, «απώλειες», αληθινά θύματα αυτού που ο Έλληνας Πρωθυπουργός πρόσφατα αποκάλεσε μια «ιστορία επιτυχίας» (success story) στην πορεία για  τις  ιδιωτικοποιήσεις και την πώληση σε τιμή ευκαιρίας των ελληνικών εθνικών περιουσιακών στοιχείων και της εθνικής κυριαρχίας.
Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Στις 6 του Οκτώβρη, δικάζεται η “ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ”

Τέσσερα χρόνια το κράτος σέρνει στα δικαστήρια 10 αγωνιστές/τριες για το “αδίκημα” της ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΝΕΙ, ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ!

Το μαύρο μέτωπο της εξουσίας, όλο το προηγούμενο διάστημα προσπάθησε να αποτρέψει κάθε αντίδραση στην αντιλαϊκή πολιτική του, επιχείρησε να συκοφαντήσει, να βγάλει παράνομο και να τιμωρήσει κάθε λαϊκό αγώνα, από την “Παρέλαση του Λαού” μέχρι τον αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές και από τον ηρωικό αγώνα των απολυμένων καθαριστριών, καθηγητών και σχολικών φυλάκων μέχρι τους αγώνες ενάντια στα κλεισίματα επιχειρήσεων, τη διάλυση-ιδιωτικοποίηση δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών και τις απολύσεις. Φαίνεται να ζητούσε “εκδίκηση” για την πτώση της πρώτης μνημονιακής κυβέρνησης.

Αφού στέρησε  από το λαό το ΨΩΜΙ και κάθε ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα έντασης του αυταρχισμού και της καταστολής, ποινικοποίησε το βασικό πολιτικό δικαίωμα του λαού, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να διαδηλώνει, να διεκδικεί! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου