Ο Νεοφιλελευθερισμός ως Κοινωνική Νεκροφιλία:  Ο  Έριχ Φρομ και  η Πολιτική της Απελπισίας στην Ελλάδα

Το πιο σημαντικό είναι ότι όσο περισσότερες ανθρώπινες ιδιότητες αποδίδονται στις αγορές, τόσο πιο αληθινά στερούνται οι άνθρωποι την ίδια τους την ανθρώπινη ουσία.

 Της Παναγιώτας Γούναρη*

Περίληψη

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης για το λαό. Η παρούσα εργασία αξιοποιεί το έργο του Erich Fromm για να συζητήσει τη συνεχιζόμενη οικονομική, πολιτική και ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα χρησιμοποιώντας τις έννοιες «νεκροφιλία», «υπακοή/ ανυπακοή» και «ελπίδα». Ειδικότερα, το νεοφιλελεύθερο πείραμα που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα αναλύεται ως μια μορφή «κοινωνικής νεκροφιλίας», δηλαδή εφαρμογής πολιτικών οι οποίες προωθούν το θάνατο, είτε φυσικό είτε συμβολικό, όπως αυτός εκδηλώνεται με την ανάδυση νέων μορφών φασισμού και  την αποσύνθεση του σώματος. Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ελληνικός λαός έχει οριστεί ως «ανυπάκουος» που πρέπει να πειθαρχήσει. Ωστόσο, αυτή η εικόνα βασίζεται σε μια διαστρεβλωμένη έννοια της υπακοής και της ανυπακοής. Η ανυπακοή αναδιατυπώνεται με πολιτική αναφορά και συνδέεται με την έννοια της ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Η απάθεια του ελληνικού λαού και η αδράνεια συζητούνται ευρύτερα μέσω του δυϊσμού υπακοή/ανυπακοή. Η εργασία ολοκληρώνεται με μια πραγμάτευση της έννοιας της ελπίδας του Fromm ως πολιτικού σχεδίου με συγκεκριμένο περιεχόμενο, το οποίο μπορεί να προσφέρει ένα ρεαλιστικό πλαίσιο για το στοχασμό νέων κατευθύνσεων.

Ρίχνω μια ματιά μέσα από στιγμιότυπα στις ειδήσεις: ζοφερά πρόσωπα, απελπισμένα μάτια, άγριο βλέμμα, απογοήτευση και πάνω από όλα, φόβος. Η πόλη της Αθήνας μετατρέπεται σιγά-σιγά σε ένα κοιμητήριο για τους ζωντανούς. Η μεταμόρφωση της πόλης, ως φυσικού και συμβολικού χώρου, προκαλεί σοκ: από δημόσιος χώρος και τόπος κατοικίας, τώρα κατακερματίζεται σε εγκαταλελειμμένα μαγαζιά «προς ενοικίαση», σπασμένες προσόψεις και εγκατάλειψη, καλά κλειδωμένα παράθυρα διαμερισμάτων και μπαλκονόπορτες ασφαλισμένες με σιδερένια κάγκελα για «περισσότερη ασφάλεια», κρεβάτια από χαρτόνι και υπάρχοντα αστέγων: μια παλιά βρώμικη κουβέρτα, υπερμεγέθη πολυφορεμένα παπούτσια, πλαστικά λουλούδια, άδεια μπουκάλια νερού, μπαγιάτικο ψωμί. Διαφορετικά μέρη της πόλης απεικονίζουν με προφανή τρόπο έναν κοινωνικό ιστό σε αποσύνθεση, καθώς όλο και περισσότεροι Έλληνες εντάσσονται στις τάξεις εκείνων που ο Zygmunt Bauman (2004, σ.4) έχει αποκαλέσει «ανθρώπινα απόβλητα»: άνεργοι, φτωχοί εργαζόμενοι, μετανάστες, όλοι οι απόκληροι, θύματα της «οικονομικής προόδου», λεία των αχαλίνωτων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, «απώλειες», αληθινά θύματα αυτού που ο Έλληνας Πρωθυπουργός πρόσφατα αποκάλεσε μια «ιστορία επιτυχίας» (success story) στην πορεία για  τις  ιδιωτικοποιήσεις και την πώληση σε τιμή ευκαιρίας των ελληνικών εθνικών περιουσιακών στοιχείων και της εθνικής κυριαρχίας.
Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Αξιολόγηση στην εκπαίδευση. Μια έκδοση των Παρεμβάσεων ΔΕ (Σεπτέμβρης 2012)

Η έκδοση των Παρεμβάσεων ΔΕ για την αξιολόγηση στην εκπαίδευση (Σεπτέμβρης 2012)

Χτίζουμε το σχολείο της ελευθερίας των λαών στο Κομπάνι!

kompani

Καλούμε τους Συλλόγους Εκπαιδευτικών Π.Ε. και τις ΕΛΜΕ από όλη την Ελλάδα καθώς και σωματεία από τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα και όποιες συλλογικότητες ενδιαφέρονται, να συμβάλλουν σε μια μεγάλη αυτοτελή οικονομική καμπάνια αλληλεγγύης για το χτίσιμο του ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ στο ΚΟΜΠΑΝΙ!

Στα τέλη του Φλεβάρη μια αποστολή εκπαιδευτικών από Συλλόγους Εκπ/κών Π.Ε. και ΕΛΜΕ, επισκέφτηκαν την περιοχή του Σουρούτς, στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, παραδίδοντας ανθρωπιστική βοήθεια στους πρόσφυγες από το Κομπάνι (Ροζάβα-Δυτ. Συρία).

Στο Σουρούτς υπάρχουν αρκετοί καταυλισμοί που φιλοξενούν κυρίως παιδιά, ηλικιωμένους και ηλικιωμένες. Όλοι οι καταυλισμοί λειτουργούν μέσα από το δίκτυο αλληλεγγύης του τοπικού πληθυσμού των Κούρδων της Τουρκίας και με τη στήριξη συλλογικοτήτων και οργανώσεων που δραστηριοποιούνται εκεί. Είναι εντυπωσιακό ότι σε κάθε καταυλισμό υπάρχει σχολείο, πολιτιστικό κέντρο και κέντρο γυναικών. Η εκπαίδευση έχει για αυτούς πρωταρχικό ρόλο, γιατί θεωρούν ότι μόνο έτσι οι άνθρωποι θα γίνουν ικανοί να μην τους εκμεταλλεύονται, θα μορφωθούν και θα αποκτήσουν κοινωνική συνείδηση. Παλεύουν να διατηρήσουν την κουλτούρα  και τον πολιτισμό τους και για πρώτη φορά διδάσκονται στα σχολεία τη μητρική τους γλώσσα.

Τα σχολεία των προσφύγων λειτουργούν μέσα σε αντίσκηνα, με ό,τι υλικά συγκέντρωσε ο ντόπιος πληθυσμός. Είναι ωστόσο γεμάτα με τα χαμόγελα και τη θέληση των παιδιών για μάθηση, γεμάτα με την πίστη των παιδιών ότι θα επιστρέψουν στο Κομπάνι, με την πίστη στη νίκη του αγώνα απέναντι στο φασισμό και τη βαρβαρότητα των ISIS. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Χρυσή Αυγή: Εχθροί του συνδικαλισμού και της εκπαίδευσης

Γιώργος Κρεασίδης*

Μπορεί ο φασισμός και ο ναζισμός να αποτελούν τάσεις στο συνδικαλιστικό κίνημα; Το ερώτημα γεννήθηκε μετά την επεισοδιακή προσπάθεια των νεοναζί της Χρυσής Αυγής να κατεβάσουν ψηφοδέλτιο στις εκλογές εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στο υπηρεσιακό συμβούλιο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στη Δυτική Θεσσαλονίκη (ΠΥΣΠΕ) στις 5 Νοεμβρίου. Βέβαια το ΠΥΣΠΕ είναι όργανο διοίκησης της εκπαίδευσης και όχι συνδικαλιστική δομή, αλλά η συμμετοχή των συνδικαλιστικών δυνάμεων στις εκλογές και η μαζική ψηφοφορία του κλάδου, το συνδέουν με το εκπαιδευτικό κίνημα.

Το ερώτημα δεν είναι απλό και δεν αφορά μόνο το δικαίωμα συμμετοχής σε διαδικασίες τέτοιου τύπου. Μιλώντας για το εκπαιδευτικό κίνημα, μπαίνουν σοβαρές ενστάσεις. Πρώτα πρώτα επειδή οι φασίστες αρνούνται τους σκοπούς της εκπαίδευσης σε ό,τι αφορά το δικαίωμα όλων των παιδιών στη μόρφωση από ένα σχολείο που τα αντιμετωπίζει ισότιμα. Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο, απορρίπτουν τους στόχους της δημοκρατικής συνείδησης, της αντιφασιστικής στάσης και της απόρριψης του ρατσισμού. Εδώ δεν πρόκειται για στόχους τυπικούς ή την επίκληση όσων ζητά μια εξουσία. Στην πραγματικότητα πρόκειται για στόχους που υποχρεώθηκε η εξουσία να αποτυπώσει στα επίσημα εκπαιδευτικά κείμενα μετά τους κοινωνικούς αγώνες, την Εθνική Αντίσταση, την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι φασίστες, σύμφωνα με τις διακηρύξεις τους, είναι από θέση αρχής υπέρ της ανισότητας και της έννοιας των δικαιωμάτων στο όνομα της «αριστοκρατίας», της «αξιοκρατίας» κλπ. Με δυο λόγια δεν δέχονται ότι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι μεταξύ τους και έχουν απαράγραπτα δικαιώματα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου